Pinksteren

Na Pasen en Hemelvaart is het nu bijna Pinksteren. Het is een feest wat me nooit zoveel zei als kind. Het is natuurlijk een vaag begrip: De Heilige Geest. En uitstorten daar kon ik me al helemaal niets bij voorstellen.
Als ik in mijn klas, groep 4, aan de kinderen vraag wat Pinksteren betekent, dan zal een groot deel van de kinderen wel weten wat het inhoudt. Maar goed dan werk ik ook op een Christelijke school, na vier jaar mag je verwachten dat ze de Christelijke feesten kunnen uitleggen.

Ik vraag me af als je willekeurige voorbijgangers op straat zou vragen wat Pinksteren betekent, wat we nu gedenken op die dag, hoeveel mensen het dan nog weten te vertellen.

Pinksteren is voor ons als Christenen de dag waarop de beloofde 'hulp' uit de hemel komt om ons bij te staan in de moeilijke tijden. De Heilige Geest die ons als Trooster helpt en ondersteunt. Op de dag dat gebeurde in de bijbel gingen de discipelen de straat op met tongen van vuur op hun hoofd en spraken ze in allerlei talen, zodat iedereen het kon verstaan. Op de dag kwamen 3000 mensen tot geloof en lieten zich dopen. Daarop werd de kerk gebouwd.
Ik ervaar de Heilige Geest lang niet altijd, maar als ik echt oprecht stil ben en op zoek ga naar God dan merk ik dat Hij er toch is en me bij staat in wanneer ik dat nodig heb.
Wat is het heerlijk om een God te hebben die voor je zorgt. Een God die voor je klaar staat, die hulp vanuit de hemel stuurt om ons te helpen.

Het mooiste vind ik nog de vruchten van de Geest, zoals ze dat zo mooi noemen. In een liedje van Elly en Rikkert dat ook De vrucht van de Geest heet wordt gesproken over al die gaven die de Geest van God je geeft.

Ik wens je liefde, blijdschap, vrede en een heleboel geduld. Vriendelijkheid, goedheid, trouw en tederheid, dat jij jezelf beheersen zult. Dat is de vrucht van de Heilige Geest, die ons eeuwig leven geeft.

Ik merk echt dat ik meer van die dingen heb gekregen en nog steeds krijg. Hoe meer ik mijn vertrouwen op God stel, hoe meer ik er van terug zie in mijn leven. Ik dank God voor zijn trouw en liefde voor mij!

Jezelf verliezen om jezelf weer terug te vinden

Ik heb de film Wild gekeken en daarin speelt Reese Witherspoon een vrouw die naar zichzelf op zoek gaat. Daarvoor trekt ze de wildernis in en gaat ze de Pacific Crest Trail lopen. Deze route loopt van Mexico tot Canada en is 2,650 miles (4,265 kilometers) lang. 
Ze heeft veel verloren in haar verleden; haar moeder is overleden aan kanker, ze is gescheiden na 7 jaar huwelijk, is aan de heroine geweest heeft veel mannen versleten. Haar leven ging niet bepaald over rozen, maar op een dag blijkt ze zwanger en weet ze niet van wie. Ze besluit haar leven om te gooien en de Trail te gaan lopen om zichzelf weer terug te vinden. Een wonderbaarlijke, pijnlijke ervaring. Maar aan het eind blijkt het het allemaal waard te zijn geweest. Ze begint met een schone lei en pakt haar leven weer op.

Dit verhaal komt me bekend voor. In de bijbel lezen we ook een verhaal over de verloren zoon. Hij heeft alleen vooraf een geweldig goed leven. Hij heeft alles wat hij nodig heeft, maar neemt dit voor lief en wil weg van huis, weg van zijn familie. Hij wil op zijn eigen benen staan en denkt dat dit wel gaat lukken. 
We lezen niet letterlijk wat hij allemaal doet, maar als we dit vertalen naar nu zou hij waarschijnlijk zijn geld uitgeven aan gokken, meiden, feesten, drugs, alles wat God verboden heeft. Tot hij op een dag ontdekt dat het geld op is en hij alleen komt te staan. Met geld was hij iemand en wilde iedereen zijn vriend zijn, maar nu het op kijkt niemand hem meer aan. Zo gaat het in die wereld... Hij gaat op zoek naar werk en vind een plekje bij een boer, waar hij tussen de varkens mag verblijven. In de modder en de drek. 
Hij zit letterlijk in de shit. Dan denkt hij terug aan thuis. Aan zijn vader en moeder en zijn broer. Hij had het lang zo gek nog niet thuis. Er werd voor hem gezorgd, hij had altijd genoeg eten, niets om zich zorgen over te maken. Maar zou zijn vader hem terug willen? Hij heeft immers al het geld meegekregen dat hij zou erven, dus hij heeft nergens meer recht op. Hij besluit de gok te wagen en als zijn vader hem niet meer wil, dan wil hij ook wel werken voor zijn geld, om zo toch een plekje te hebben bij zijn vader in de buurt. 

Zo komt hij een tijd later aan bij het huis van zijn vader. Als het huis in zicht komt ziet hij zijn vader staan. Sterker nog hij komt op hem toegerend en omhelst hem. Hij roept zijn bedienden bij elkaar en geeft hen opdracht een feestmaal klaar te maken, want zijn zoon is terug gekomen! Niets werken, hij mag weer helemaal terugkomen bij zijn vader. 

En dat geldt ook voor ons. Ben je verdwaald, de weg kwijt, voel je God niet meer? Hij staat op je te wachten, tot je naar hem terugkeert! Bid, praat, schreeuw het uit. Maak contact en Hij zal je opnemen in Zijn huis. En ik kan je vertellen, na een tijdje te hebben rondgedwaald: Het voelt heel fijn om weer dichtbij Hem te zijn.

Petrus de rots waarop ik mijn kerk bouw

Petrus is een bijzondere discipel. Hij is een man van uitersten. Twijfel en zekerheid, liefde en ontkenning. Hij kent de vele gezichten van het geloof zoals wij dat nu ook beleven. Ik in ieder geval.

De twijfel komt bij mij geregeld om de hoek kijken. Hoewel ik me afvraag of ik het echt twijfel kan noemen. Ik merk dat er een stem is in mij die soms de spot drijft met wat ik geloof en dat ik dat gauw weg wil stoppen. Net als bij Petrus, bij wie de twijfel toesloeg toen hij over de rand van de boot stapte en zijn voeten op het water zette om naar Jezus, zijn vriend en Verlosser te lopen. Het eerste stukje ging nog goed, maar toen voelde hij de wind. Zou hij gedacht hebben: “wat doe ik in hemelsnaam? Ik loop over het water, dat kan helemaal niet!” We zullen het niet weten, maar wat we weten is dat hij begon te zinken en dat hij uitriep: “Heer, red mij!” Jezus steekt hem Zijn hand toe en pakt Petrus vast en redt hem uit de golven. Hij geeft Petrus op zijn kop: “Wat is je geloof klein! Waarom twijfelde je?”

Natuurlijk weet ik dondersgoed waar die twijfel, dat stemmetje, vandaan komt. De kunst is om me op God te richten en mijn zekerheid uit hem te halen. Toch blijft het lastig. Geloof heet niet voor niets geloof. Anders heette het wel zekerheid. Ik wil dan net als Petrus zijn hand vastpakken en Hem mij uit de golven laten trekken. Net als Petrus wil ik een rots zijn.

Jezus redde Petrus’ uit de golven, maar Hij wist ook dat dezelfde Petrus zou ontkennen dat Hij bij Jezus hoort. Wanneer Jezus wordt voorgeleid aan de hoge raad en Petrus zich warmt aan het vuur zijn er mensen om hem heen die hem herkennen en hem vragen of hij Jezus kent, hij was toch zeker één van zijn leerlingen? Petrus ontkent dit in alle toonaarden, tot drie keer toe!

Ik bedenk me wel eens, waarin ontken ik Jezus. Het zijn misschien niet letterlijk de woorden die hem ontkennen, maar er zijn genoeg daden die Hem ontkennen. Als ik roddel over die ene persoon of als ik op mijn kinderen mopper, terwijl het probleem eigenlijk bij mezelf ligt. Er zijn legio situaties te bedenken waarin ik me geen volgeling  van Jezus kan noemen. Hoe zouden anderen Zijn licht in mij moeten zien als ik me zo gedraag.

Jezus laat zien dat hij Petrus wil vergeven als hij na de opstanding voor de tweede keer uit de boot springt op naar Jezus toe te rennen. Hij vraagt Petrus drie keer of hij van Hem houdt. We lezen dat Petrus verdrietig wordt bij de derde vraag. Waarschijnlijk is dit niet zozeer omdat hij denkt dat Jezus aan hem twijfelt, maar te meer omdat Petrus na de derde keer ontdekt dat Jezus hem met deze drie vragen herinnerd aan het verraad bij het kampvuur voor de kruisiging. En ook omdat Jezus hem de taak geeft voor zijn lammeren en schapen te zorgen, ze te voeden en te wijden. Daardoor laat Jezus merken dat Petrus vergeven is.

Het kruis geeft ons dezelfde vergeving. De vergeving die voor Petrus is weggelegd is ook voor ons. Alles wat we verkeerd hebben gedaan, alles wat we ooit verkeerd zullen doen, alles heeft Jezus gedragen aan het kruis. Hij vergeeft ons, laat ons zien hoe we mogen leven, welke weg we moeten gaan. En eens komt hij terug op de wolken en zullen wij hem zien en komt hij ons halen om met Hem in Zijn heerlijkheid te delen. Wat een heerlijk vooruitzicht!

In hem zijn wij door zijn bloed verlost en zijn onze zonden vergeven, dankzij de rijke genade. 

Efeziers 1:7

Op weg naar Pasen

Nu we weer naar Pasen toegaan sta ik in het bijzonder weer even stil bij het kruis. Het kruis van Jezus. 
Dat kruis, dat machtige teken van vergeving en verlossing. Het wonder dat Hij voor ons heeft verricht is zo bijzonder. 

Jezus gaf zijn leven aan het kruis, hij leed daar voor ons, voor onze zonden, voor alles wat we verkeerd hebben gedaan en alles wat we in de toekomst nog verkeerd zullen doen. 

Het is niet te begrijpen wat een pijn, wat een lijden hij heeft ondergaan. Hij werd vernederd, veracht en bespot en toch ging Hij door met zijn Vaders plan, ondanks dat hij zelf liever had gehad dat het aan Hem voorbij zou gaan. Dan denk ik: ben ik ook zo gehoorzaam? Wil ik mijn leven echt geven aan deze God, aan Jezus. Ben ik bereid zover te gaan en mijn leven af te leggen, om het in Zijn handen te leggen en te zeggen: hier ben ik Heer, doe met mijn leven wat u wilt. Dat is nogal wat. 

Ik ben geneigd om steeds weer mijn eigen pad te volgen en te denken wat er in mijn straatje past en als dat dan ook nog eens vanuit een Christelijk oogpunt goed is, dan is dat toch goed genoeg? Nee, dat is het dus niet. 

Jezus zegt in Lucas 9 vers 23: wie mij wil volgen, moet zichzelf verloochenen, elke dag zijn kruis opnemen en mijn weg gaan. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen, maar wie zijn leven om mij verliest, zal het redden. Als ik dat echt letterlijk neem dan moet ik meer doen dan alleen een Christelijk leven leiden. Dan zal ik moeten bidden wat Gods wil is en zal ik Zijn stem moeten leren verstaan en doen wat Hij mij zegt. Durf ik? Durft u?

Jeugdsentiment

Dochters zijn moe en willen een filmpje kijken. Het wordt de Disneyfilm van Robin Hood.
Jeugdsentiment hoor. Dat was mijn favoriete Disneyfilm. Heerlijk!

Lieve meisjes

Wat een schatten van dochters hebben we toch.
Als we bij de zwemles in de kleedkamer zitten, komt dochter me ineens omhelzen en zegt een aantal keer: 'mama, ik hou van je', 'ik hou zoveel van je'. Zo lief!

Ook zijn ze lief voor elkaar, zo fijn om ze samen te zien spelen en delen.
Vooral samen delen en elkaar helpen is nogal iets van de laatste periode. F helpt Y bij dingen die ze moeilijk vind en andersom deelt Y haar speelgoed met liefde met F.

Ik vraag me wel eens af waar we zulke lieve dochters aan verdiend hebben :)
Ik wordt er in ieder geval blij van!

hmmz

Zoiets als een herfstdip? Ik weet niet, maar volgens mij heeft ons hele gezin er last van. Fenna is al dagen erg moe en piepend en Yara begon vandaag ook erg hangerig te doen.. en dan een druk weekend.. hmmz.

Week

Wat kan een week achterlijk lang duren, hoe kan dat nou?
En snotter en koppijn en weet ik al wat niet meer.. heb zin om lang te douchen... En een druk weekend en verjaardagen en pff.. even geen zin zeg maar.

Groot-groter-....

Hoe kan het toch dat een minimensje, dat ooit begon als wezentje in mijn buik, als spartelend en trappend ukkie, alweer zo groot kan zijn.

Onvoorstelbaar dat ze nu alweer zo groot is en alweer 5 wordt.
Ongelooflijk dat ze zo wijs en zo mooi is en zich (haast) vanzelf ontwikkelt tot een individuutje die weet wat ze wil, die laat weten wat wel en wat niet in haar straatje past.
Heerlijk om te zien dat ze zich veilig voelt thuis, bij oma, op school.
Geweldig dat ze ervaringen op doet en daarvan leert.

Wat een verrijking is een kind, een dochter in je leven. Wat een liefde krijg je van haar terug. Hoe bestaat zoiets ongelooflijk moois, zoiets is onbeschrijflijk, onvergelijkbaar: een wonder, een Godswonder. Ik kan God niet genoeg bedanken voor dit wondermooie geschenk. 

Koninginnegein

Morgen is het dan zover.
Al een paar weken zijn we spulletjes aan het verzamelen, de zolder en schuur wezen opruimen, kledingkasten wezen uitmesten en prijsstickers wezen plakken. Alles staat nu in de auto, ingeladen om morgenvroeg weer uitgeladen te worden, maar dan wordt het uitgestald op een kleedje. Wachtend op een nieuwe eigenaar. Wie zal het speelgoed gaan kopen, wie de kleding gaan dragen? Eigenlijk maakt het me niet zoveel uit. Ik hoop alleen dat we morgen mooi weer hebben en veel lol. En dan is het mooi meegenomen als we nog een leuk zakcentje verdienen, toch?

Wat een dag...

Wat een dag...
Eerst een lief klasje kinderen mogen begeleiden
Daarna was het tijd voor een stichtingbreed personeelsmiddag/avond.
In de zeikende regen staan golfen, capoeira gedaan, torens gebouwd van bamboe en elastiekjes en nog net geen meelwormen gegeten...
Daarna opwarmen met een kop thee in het verwarmde etablissement wat eigenlijk te klein was voor ons allemaal.
Daarna een 'gesprek' gehad met een persoon waarbij ik werd afgeserveerd.
Toen was ik eigenlijk wel klaar met de avond en iedereen.
Madame kwam d'r excuses nog wel even aanbieden (omdat het moest van onze directeur), maar meende er niets van.
Toen lekker gegeten en werd het toch nog gezellig ;)

cadeautjes

Echt grappig, ben je op zoek naar speelgoed voor je dochters verjaardag, kom je erachter dat je vroeger met de oude versie hiervan hebt gespeeld!

Vroeger:

Nu:
Raarrr!

Sentiment..

Vanavond besefte ik me ineens dat ons kleine meisje ook al een groot meisje wordt.. Over twee maanden wordt ze alweer 3 jaar! Wat gaat de tijd toch ontzettend hard! Ik wordt er bijna sentimenteel van. Ik weet nog goed dat ik dat kleine wurmpje, ons kleine boedha'tje, zoals ze toen werd genoegd door onze kraamverzorgster, voor het eerst in mijn armen had....


Wat heeft ze veel gedaan en veel geleerd in die 3 jaar en wat is het een mooie meid!

Christmass

Hoeveel mensen vieren kerst zonder te weten waar het werkelijk om draait? Cadeautjes onder de boom, de kerstman die langskomt en ho ho ho uitkraamt, rendieren die door de lucht vliegen en kerstelfjes die die man helpen. Kinderen die geloven dat die man echt bestaat, zonder echt te weten waar het allemaal om draait. De commercie in ons land heeft onvoorstelbaar de overhand gekregen, allerlei versieringen in de etalages, kerstballen, -klokken, -slingers, kerstmannen, etc. Maar waar blijft het echte verhaal?
Zijn we vergeten waar het echt om gaat? Hoe de Zoon van God naar de aarde kwam als een hulpeloos, klein, weerloos kindje om aan ons te laten zien hoe we vrede kunnen sluiten met mensen om ons heen, hoe we door ons geloof in Hem en in elkaar bergen kunnen verzetten. Dat we, doordat Hij is geboren in die kerstnacht gered konden zijn van de zonden die we keer op keer begaan. Wat een ongelofelijk wonder is het toch hoe Iemand zo machtig, zo weergaloos groot aan ons, als kleine mensjes, denkt en ons wil redden. Als we maar geloven, als we maar weten wat er gebeurt is. Dat kleine kindje, het kerstkindje redt ons leven, schenkt ons licht, liefde, hoop, vrede. Hij is bij ons iedere dag, wil ons helpen bij onze worstelingen. Geen enkel leven gaat over rozen, daarom hebben we het ook zo nodig dat er Iemand is die ons helpt, die ons ondersteunt in moeilijke tijden. Herdenk met Kerst, beleef, ervaar, voel wat er 2011 jaar geleden is gebeurd, het was niet zomaar een nacht.

Te lief!

Dochterlief loopt alle dagen zingend door het huis (van wie zou ze dat toch hebben?) en blèrt dan van alles mee, de Sinterklaasliedjes vliegen je hier nog steeds om de oren, maar ook de Christelijke liedjes zijn van de partij. Allerlei nieuwe aangeleerde liedjes op school worden ten gehore gebracht en dochter laat dus 's morgens als ze wakker is meteen horen waar ze dankbaar voor is:

Dank u Heer voor deze morgen,
voor een hele nieuwe dag,
dat U weer voor mij wilt zorgen
en dat ik weer spelen mag.

Maar ook het Kanjerlied schalt door het huis (en ook door de winkels vanmiddag toen we gingen shoppen):

We zijn de kanjertijgers,
wij helpen iedereen,
we spelen niet de baas
en we zijn niet vaak alleen.

Wij zijn de konijnen,
we zijn voor niemand bang,
we verstoppen ons niet meer,
wat vind je daar nu van?

Maar ook de liedjes die papa en mama leuk vinden worden (fonetisch) meegezongen. Leuk zo'n muzikaal kind.

En 's avonds wordt de dag traditiegetrouw afgesloten met:

Heer, wij gaan nu weer naar bed toe,
want de dag is weer voorbij,
maar ik wil U eerst nog bedanken:
U was weer zo goed voor mij.
En U heeft mij weer gegeven
alles wat ik nodig had:
eten, drinken, kleren en speelgoed
en nog heel veel meer dan dat, amen.

Geweldig!

Wayfaring Stranger

Beautiful!

Beertje

....