Ik ben geloof ik toch een echte vrouw

Eén die zich druk maakt om het feit dat mensen niet zien dat je naar de kapper bent geweest. En als je dan een week later je haar hebt geverfd is het nog steeds niet zichtbaar voor mensen. 

Wel leuk is dat de kinderen uit groep 4 dan weer wel opmerken dat ik naar de kapper ben geweest :) Iig iemand die oplet!

Vel' d'Hiv

In 1942 gebeurde er in veel delen van Europa vreemde dingen, beangstigende dingen, dingen die veel mensen lang hebben durven te vertellen. Eén van die dingen speelde zich af in Frankrijk. Frankrijk, het land van de trots, van de mensen die gesloten zijn, waren (en zijn?) er veel Fransen die zich het verleden niet willen herinneren. Inmiddels zijn er weinig mensen meer over die het ook echt vanuit hun herinneringen na kunnen vertellen. 

Op 16 juli in dat jaar werden Joden in Parijs uit hun huizen gehaald, in bussen gestopt en naar het Velodrome D'hiver gereden. Daar werden ze dagen aan hun lot over gelaten. Wachtend op wat er gebeuren ging, moesten die mensen doodsangsten hebben uitgestaan. Ongelooflijk als je bedenkt dat die mensen zonder water, eten en toegang tot toiletten daar opgepropt zaten te wachten. Waren ze in paniek? Teneergeslagen? Was alle hoop weggetrokken na een paar dagen daar door te brengen? Waarschijnlijk wel. Zonder eten, drinken en duidelijkheid wat er verder gaat gebeuren wordt een mens krankzinnig. Het lijkt me dat veel mensen het niet verder hebben gehaald dan dat betreffende Velodrome. Misschien hun zegen, hoe cru dat ook klinkt.

Want wat al die mensen, vaders, moeders, kinderen te wachten stond was een transport per trein (in de goederenwagon) naar Drancy. Een tussenkamp. Een kamp waar de vaders van de moeders en kinderen werden gescheiden. Om daarna niet meer terug te keren. Denk je eens in;

Je bent een klein kind, je weet niet half wat er gebeurt, laat staan wat je te wachten staat. Je vader wordt van je gescheiden, alles wat je hebt is je moeder. Een paar dagen later ontdek je dat alle mannen ineens weg zijn. Je hoort geruchten over dat ze met de trein zijn vertrokken. Gelukkig heb je mama nog...


Tot op een dag de politieagenten alle moeders en kinderen naar buiten drijven, uit hun barakken. De moeders moeten aan de ene kant gaan staan, de kinderen aan de andere kant. Je hoort kinderen huilen, schreeuwen, krijsen. Moeders gillen het uit. Agenten die hardhandig optreden als moeders hun kinderen proberen vast te houden...
Dan gaan alle moeders teneergeslagen, verscheurt van binnen het kamp uit. Je ziet je moeder weglopen, bij jou vandaan. Alle moed zinkt je in de schoenen want dan dringt het besef door, je bent alleen. Alleen tussen allemaal kinderen, die ineens zonder vader en moeder verdrietig, bang, hulpeloos achter zijn gebleven. 


Alle kinderen worden kaalgeschoren, daar gaat jouw laatste stukje van jezelf, het laatste waar je jezelf aan herkende als je in een glinstering van een ruit jezelf zag. Dat kind wat nu naar je terug staart in die ruit is in niets meer wat je ooit was. Al het blije, vrolijke, kinderlijke, onbevangene is uit je wegge-ebt vanaf het moment dat je werd weggehaald uit je vertrouwde omgeving, uit je huis, bij je mama en papa vandaan. 


Als het de volgende ochtend is, worden de kinderen opnieuw naar buiten gesommeerd en moet je in een rij gaan staan. In een lange optocht lopen alle kinderen naar het station. Het treinstation. Weer op weg, maar waar naartoe... Het onbekende tegemoet...

 Bussen op weg naar Drancy

Aankomst bij kamp Drancy

Alle mannen, vrouwen en kinderen werden allereerst van elkaar gescheiden om uiteindelijk allemaal weer op dezelfde plek terecht te komen. Allemaal hetzelfde lot, allemaal in dezelfde kamer, allemaal hun dood tegemoet. Het laatste station was kamp Auschwitz. Het vernietigingskamp waar zo veel Joden zijn omgekomen door haat, pure haat.

Het vreemde is dat veel Fransen het wegstoppen, nog steeds. Het valt niet te ontkennen. Het is gebeurt en toch doen veel Fransen nog steeds alsof het nooit gebeurd is. Stoppen het weg, willen het niet weten, het zich niet herinneren...

Kooooouuuuuudddd!!!

Brrrr, bibber de bibber. Wat een kou. Themometorisch gezien viel het wel mee, maar gevoelsmatig was het zeker -15. Wat een snijdende kou vandaag! Wie naar buiten is geweest vandaag heeft vast en zeker bijna bevroren ledematen opgelopen.

Vanmorgen werd ik gewekt door onze radiowekker, die op één of andere radiozender staat die we nog steeds niet kunnen achterhalen. (op de één of andere manier kan dat ding maar één radiozender ontvangen en die is ook nog eens onherkenbaar) Het eerste wat ik verstaanbaar door de kleine speakertjes hoorde komen was: gevoelstemperatuur -12. Hopend dat ze het hadden over een ver land, ergens in de richting van Groenland of Scandinavie, sleepte ik me naar de badkamer om mij vast in verschillende lagen kleding te hullen, voor het geval dat het toch niet ergens ver weg zou zijn, maar stiekem wel hier. Hop naar beneden, broodjes smeren, weer naar boven, tandenpoetsen, weer naar beneden. In mijn hoofd begon ik me al voor te bereiden op de kou die me buiten te wachten zou staan. Datzelfde hoopje hersenen zei me dat ik me warm aan moest kleden. Dus hees ik me in mijn vest, jas, sjaal en regenjas. Hop de deur van het slot en daar toog ik de koude in. Brr.. het was niets overdreven. Maar ach, wel te doen. (op dat moment iig nog wel ;) ) De schuur opengemaakt en de scooter naar buiten gesleept. Buiten gekomen met de scooter besefte ik dat mijn handen eigenlijk nu al te koud waren om normaal te functioneren. Bizar hoe kou zo snel kan toeslaan. Helm gepakt, handschoenen aan en me proberen warm te maken door de kickstart 20 keer aan te trappen. Gelukkig gaf hij niet mee en heb ik me een beetje op kunnen warmen ;) Maar toen volgde de barre tocht door de kou. Een ritje van maar 12 minuten, maar het leken er wel 30. Toen ik op de bestemming aan was gekomen was mijn kin zo koud dat ik hem niet meer kon voelen, mijn vingertoppen zo bevroren dat ik de deur van mijn werk niet had open gekregen. Gelukkig was daar de reddende engel in de vorm van mijn duocollega en kon in me binnen lekker opwarmen.

Terug weer door de ijzige kou die echt niet minder was geworden. Toen ik op de scooter stapte keek ik naar de brandstofmeter en zag dat deze niet lager kon staan dan hij op dat moment stond. Me afvragend hoe lang hij al zo laag stond bedacht ik me waar ik zou gaan tanken. Voor 1,44 bij de Frod garage, die twee straten verderop is of voor 1,37 bij de Tango, die 3 kilometer verderop is. Het gewaagd naar de laatste te rijden. Gelukkig onderweg niet gestrand en heelhuids aangekomen bij de Tango. In de kou de tank weer volgemikt en daarna op huis aan. In de achtertuin was ik inmiddels weer in de vorm van een ijsblokje de scooter aan het opruimen, terwijl manlief in shirt en vest naar buiten komt. Brrrr! Gelukkig was het binnen weer behaaglijk warm en kon mijn ik mijn koude lijf weer opwarmen. Heerlijk!

Wat een dag!

Confession 2

Ik zit teveel achter dit ding... grrr... en hij zorgt er elke keer weer voor dat ie op schoot komt en verleidt me dan weer om te gaan internetten. Effe forum bijhouden, even serietje kijken, even bloggen. Alle eventjes bij elkaar zijn algauw verscheidene uren, en vaak ook gewoon veeeeeele uren. Gelukkig heb ik een eigenwijze dochter die ervoor zorgt dat ze gewoon aandacht krijgt hihi. Dan moet mama dat ding wel opzij leggen. Moet toch eens een goed voorbeeld gaan geven. Ik moet straks niet gek opkijken als mijn dochters ook zoveel achter dat ding gaan hangen op deze manier..

Confession

Heeft u dat ook wel eens? Zo'n gevoel van, nee, nou effe niet? Je moet eigenlijk gaan sporten, maar je hoofd zegt, pfffff.. Je lijf heeft het wel nodig, maar ach.. Ondertussen blijven de kilo's gelijk, maar de omvang neemt wel een beetje toe.. frustratie alom, maar toch niet sporten. Nou ja, vanavond dan, want eigenlijk sport ik dus 2 keer in de week. 1 Keer trampolinespringen en 1 keer aquarobic. Ik vind dat ik dan best een keer mag skippen. (Hoort u het mij goedpraten? ;) )

Maar misschien moet ik ondertussen maar de chocola laten staan. Misschien maar gewoon niet halen in de suup. De verleiding is zo groot als het in de kast op de plank ligt. Ik ben chocofreak geloof ik. Zeg maar gerust verslaafde. Ik krijg gewoon flauwtes als ik geen chocola eet 's middags. Niet gezond al zeg ik het zelf, dus dan maar afkicken en gezonde tussendoortjes gaan verzinnen.

Iemand tips?

zalig...

... zij die genieten...

RESPECT!

Echt, ik heb echt mega veel Respect (met een hoofdletter ja) voor single moeders. Wat een doorzettingsvermogen moet je dan hebben, wat een geduld, wat een kracht. Ik denk dat de liefde voor je kids je op de been houdt. En dan kan ik me één kind nog goed voorstellen, maar met twee wordt het al een stuk pittiger. Na twee dagen alleen met de kids thuis te zijn geweest, van 's morgens vroeg tot 's avonds dat ze weer op bed gaan ben ik trots op mezelf dat het weer gelukt is, maar nog trotser op al die alleenstaande mama's out there die het elke dag van hun leven weer flikken om hun kinderen op te voeden, leuke dingen met ze te doen, een goed mens van ze te maken. I'm proud of all of you!

Besluit

I am me and I'm proud to be!

Sneeuw

Tja.. als er sneeuw ligt én je bent vrij, dan moet je er met volle teugen van genieten toch? En daar hoort dus bij, sleeen, sneeuwpoppen bouwen én sneeuwballen gooien :) Helemaal leuk!

Wie ...

Lastig te zeggen wie je echt bent.
Ik weet mijn rollen, vrouw, moeder, dochter, zus, leerkracht... tja..
maar wie ben ik echt?
Moeilijk..

Misschien is het zo lastig te definieren omdat ik nog niet helemaal mezelf ben, ik probeer nog teveel mensen te pleasen, teveel me voor te doen als iemand die ik niet ben, omdat op die manier misschien mensen me leuker, aardiger vinden. Maar dat kan juist ook averechts werken natuurlijk. Misschien moet ik eens ophouden met pretenden en gewoon 'zijn'.

Just trying to be me...

en elke dag die ik rond bekenden doorbreng maakt dat niet makkelijker. Vast zitten in een patroon van wie je zou willen dat je bent of wie andere zouden willen dat je bent...

Just wanting to be me...

Owl City - Fireflies

Mooi!

The Temper Trap - Sweet Disposition

Sweet

Arnoud...

Tja Sorry, dit is niet voor Arnoud, maar voor Alfons bedoeld. Ons gekke kleine grote meisje heeft bedacht dat ze voor zowel Arnoud als Alfons dezelfde naam moet gebruiken. We zijn haar al aan het leren dat Alfons Alli is en Arnoud Arnoud. Lastig hoor voor zo'n klein wupke, maar ze leert snel.
Ik ben ook zo trots op beide koters. De een heeft net leren terugrollen van buik naar rug en de ander heeft net leren tellen van 1 tot 10 en kan puzzels maken van 6 stukjes. Ik vind het knap, maar ik ben vast bevooroordeeld ;)

Ik zit me wel eens te bedenken wat ik op een dag doe, eigenlijk niet zo veel en eigenlijk ook wel weer heel veel. Het is inhoudelijk niet zo veel, maar alles bij elkaar opgeteld zijn het wel een heleboel dingen. Er wordt wel eens gemakkelijk gedaan over het leven van een thuisblijfmoeder. Nou ben ik niet een echte, maar wel voor meer dan de helft van de week, dus vind ik dat ik ook een klein beetje recht heb op die titel ;) Maar serieus, wat doe je op zo'n dag. Ik zie het een gemiddelde man nog niet nadoen...
Even een opsomming van hoe een dag er zoal uitziet als ik thuisblijf:

8:00 uur
Kids wakker.
Mezelf wassen, aankleden, etc.
Oudste eruit vissen, luier, aankleden, haar frutselen (je kent dat wel, staartjes en clipjes).
Jongste eruit vissen, luier, aankleden
Flesje maken, jongste flesje geven
Broodje smeren voor mezelf en de oudste.
Broodje eten.
Stofzuigen
Boodschapjes doen
Fruithap ergens tussendoor proppen
Broodjes smeren, fles je maken.
Tegelijk fles geven en broodje eten samen met de oudste
Wasje draaien, wasje opvouwen
Kindjes op bed gooien
Pleetjes schrobben
Wasje ophangen
Soms nog wat strijken als daar tijd voor is.
Kindjes weer uit bed vissen, soms één voor één, soms worden ze tegelijk wakker.
Fruithapje maken (=schillen of pellen) voor de oudste en wat drinken klaarmaken
Zelf ook wat drinken met een koekje
Flesje maken.
Jongste weer op bed.
Qualitytime met de oudste.
Koken
Eten met manlief en de oudste.
Afwassen met manlief
Oudste speelt nog wat. jongste uit bed halen.
Hapje maken voor de jongste, flesje maken voor de jongste
Omstebeurt naar binnen gooien bij de jongste.
Oudste op bed, jongste op bed.
Rust.........
8:00 uur

Als papa's denken dat ze het druk hebben tsss... Overigens over manlief heb ik niets te klagen, die werkt op zijn 'vrije' dag zo goed als hetzelfde schema af, zij het niet nog meer. Maar er zijn erbij die denken dat we alleen maar op ons gat zitten, tss.. as if! Zij hebben nog pauze op het werk, maar dat is hier alleen het geval als de kids op bed liggen en er ondertussen even geen strijk ligt te wachten of kids te vroeg wakker worden of was gedaan moet worden of of of.. noem maar op.. en nee, dit is geen klagen, ik geniet ervan, ik geniet van de kids, van mijn mooie lieve meiden. Zij zijn me meer waard dan wat dan ook!



Ik zou niet willen ruilen met een fulltime vrouw zonder kinderen. Werken is echt leuk, tenminste mijn werk, maar mama zijn, dat maakt het leven nog net wat mooier ;)

Weekendje weg..

Druk druk druk, allemaal om een weekendje te kunnen ontspannen. Ik heb er altijd zo'n hekel aan, die voorbereidingen en dan is het maar voor een weekend.. Niet eens voor een paar weken, zoals in de zomervakantie. Ik geniet altijd van het pakken en inpakken van de auto als we op vakantie gaan in de zomer, maar voor zo'n weekend.. ik stress meer dan dat ik inpak, ik denk elke keer dat ik de helft vergeet, en bedenk dan wat dat zou kunnen zijn. Ik loop van hot naar her, hier wat pakken, daar nog wat graaien. Oja, ik moet nog shampoo mee, niet het beddengoed van de kids vergeten, oh en ook nog een slaapshirt. Pff.. het lijkt wel werken. Hopelijk weegt het weekend op tegen de stress vooraf ;)

Als je nog een keer kies zegt....

Dan issie er al uit. Tjee, het was effe wachten, maar eenmaal binnen is het prik, prik, prik. prik. Effe wachten op de verdoving .....................................................Duw, sjor, trek, PLOP kies eruit!
En nog een keer, omdat het zo kort was :) Effe boren...... Duw, sjor, trek, PLOP nog een kies eruit! Whaaa dat was het? Tis dat de werelf om me heen erg draaide, maar anders zou ik huppelend de behandelkamer uitgerend zijn om lachend te vertellen aan manlief dat het een piece of cake was :D

Echter,...... mijn leven zou mijn leven niet zijn als ik daarna niet de vruchten kon plukken van de al voorspelde pijnlijkheden en zwellingen :( Tja, het leven gaat niet over rozen, dus slikken we nog een zakje ibuprofen weg en gaan we lachend verder met wat nog over is van deze dag.

Wist je dat...

... rijden in de wagen van manlief zijn werk nog best spannend kan zijn
... ouders gezellig kunnen zijn
... kinderen nog gezelliger zijn
... het gevoel hebben nutteloos te zijn niet fijn is
... flensjes eten na 20:00 uur heel gezellig kan zijn
... collega's na 20:00 steeds gezelliger worden :)
... herfstideeen uitwisselen leuk is
... snotteren inmiddels (na 3 weken) niet fijn meer is :(

It's ba-ack

Dankzij hubbie die gisterenavond fijn bezig was op youtube ben ik weer beland in het authentieke 90's sfeertje. :)

Klik hier om te kijken waar hij zoal mee bezig is geweest.

Oja, herinnert u zich deze nog nog nog nog nog nog.....

90's

Hmm.. ik geloof dat ik oud wordt.. Het is weer 90's week, maar eerlijk gezegd heb ik niet zoveel lol meer in de 90's week op 3fm dan voorheen. Ik weet niet wat het is, maar ik heb niet meer het gevoel van: Yeah, back in time, misschien komt het door het soort muziek wat ik tot nu toe heb gehoord op de radio, en wie weet krijgt de boel nog een zwier waardoor ik straks denk: Yeah 90's week!!

Ik hoop het, want ik kreeg altijd zo'n heerlijk sentimenteel gevoel, zo'n gevoel dat je ook hebt bij het kijken van oude tekenfilmtunes op youtube. Zoals deze en deze en deze en deze en deze (kijk voor nog meer leuke filmpjes op youtube aan de rechterkant in het scrollmenu ;) )

:(

Bah! Waarom moet het allemaal zo moeilijk?!

naaien

Ja, ik heb de smaak te pakken. Kleertjes naaien voor de grote kleine meid :) Leuke bezigheid. Even aan niets anders denken dan naaien. Lekker mindless bezig zijn :)